Ik bind de spikes onder mijn schoenen. De berg ligt nog
gedeeltelijk in de schaduw, maar de zon schijnt al op de sneeuwwitte top.
Daar willen we naar toe. Daar hebben ze een lekkere Burgerliche Küche.
Het bandje dat ik om mijn schoen moet binden, schiet
los. Mijn handen zijn nu al koud.
Ben je er klaar voor?’ vraagt mijn man.
`Ja’, zeg ik en ik
sta op van het bankje voor het hotel.
De weg is vies grijs met dikke klonters ijs.
We slaan een paadje in langs het meertje en stijgen direct.
`We moeten wel een stuk langs de skipiste’, waarschuwt mijn man.
`Dat is wat minder, maar boven is het mooi.’
Hij heeft gelijk. Het pad langs de skipiste is lelijk en
lastig klimmen ook met de spikes onder onze schoenen.
`De volgende keer huren we sneeuwschoenen’, zegt hij. `Dat
wil ik ook nog wel proberen.’
`Maar dit is goed voor een eerste keer’, zeg ik.
`Ja, dit is goed.’
Als we eindelijk voorbij de piste zijn en we een
haarspeldbocht, belandden we in een steile laan met hoge
sparren aan weerszijden. De zon speelt door de naalden en laat de sneeuw
schitteren. Een sprookjesachtig stil licht.
`Dit is de moeite waard’, zeg ik.
`Hier doe je het voor he,’ zegt hij.
Zo genieten we naar boven naar de hut waar een warme lunch
en een schnaps voor ons klaar staat.
We belanden in een kleine Stube met een tegelkachel en een grote
houten tafel met banken langs de wand. Een man uit het gezelschap aan tafel
maakt een foto van ons: een jong gelukkig stel blozend van de wandeling door de
sneeuw.
Weer buiten kijk ik uit over de besneeuwde toppen. Het is
hier prachtig! Ik zou hier altijd naar kunnen blijven kijken.
Na een lange tijd genieten lopen we weer naar beneden.
In het hotel wordt een avondbuffet geserveerd met salades en
rollade.
Er zitten voornamelijk Nederlandse groepen en gezinnen in
dit familiehotel in Sankt Peter.
Allemaal dezelfde goedkope aanbieding geboekt voor de
kerstvakantie van 2002.
Na het eten en de wijn gaan we rozig naar onze hotelkamer.
In het halletje lachen we naar elkaar.
`Zullen we weer eens oefenen?’ zegt
mijn man ondeugend terwijl hij mij vastpakt.
Ik trek hem naar het bed met de witte donzen dekbedden en
laat me lachend vallen.
En als hij uiteindelijk met een zucht klaarkomt, zegt hij:
`Zo, nu ben je zwanger!’
En verrek, hij kreeg gelijk.
