Wat stuk was

Voor Samantha en Maurits

Als je vecht als een leeuw, maar het helpt je niet.

Als het leven je geeft, wat je niet hebt verdient.

Als je zo moe bent, dat je het niet meer ziet.

Je gaat terug uit.

Als je af en toe lacht maar je huilt het meest.

Als je voor altijd verliest wat er ooit is geweest.

En je liefde alleen nog maar leeft in je geest.

Wat blijft er over?

Licht leidt jou naar huis.

En je ziel komt thuis.

En ik maak wat stuk was.

Hoog op de top en diep in het dal.

Als een liefde je nooit loslaten zal.

Maar als je niet schiet dan raak je geen bal.

Je bent het waard.

Licht leidt jou naar huis.

En je ziel komt thuis.

En ik maak wat stuk was.

En je huilt het meest

als je voor altijd verliest wat er ooit is geweest.

En je huilt het meest.

En ik maak wat stuk was.

En je huilt het meest.

Ik maak goed waar ik fout ben geweest.

En je huilt het meest

En ik maak wat stuk was.

Licht leidt jou naar huis.

En je ziel komt thuis.

En ik maak wat stuk was.

#bloginterview door @marysjabbens

‘Ik vind het belangrijk dat het goed klinkt’

Wil jij je even voorstellen?

Ik ben Ingrid Magilsen, op twitter heet ik @Magilsen

Wat is de reden dat je bent gaan bloggen?

Ik schrijf al jaren, vooral voor mijn werk. Er zitten altijd korte en lange verhalen in mijn hoofd, maar ik heb niet altijd de tijd om ze uit te werken. Een korte blog geeft me dan snel de voldoening van een verhaal met een kop en staart. Ik ben als het om schrijven gaat meer een boetseerder dan een beeldhouwer.

Hoe lang blog jij al?

Vanaf 2005 plaats ik korte verhalen op mijn website. Wat later had ik samen met enkele dames van de netwerkorganisatie Women on the web een gezamenlijk blog. In 2011 werd dat een afzonderlijk blog: www.magilsen.blogspot.nl. Inmiddels zijn dat meerdere blogs.

Hoe vaak blog jij?

Mijn streven is om iedere week te bloggen met www.magilsen.blogspot.nl. In de praktijk is het een keer per maand. Bij iedere blog hanteer ik weer een andere frequentie. Mijn droomblog www.sterrenstofmagie.blogspot.nl vulde ik een tijd iedere dag aan. En de verhalen van mijn opa www.terug4045.blogspot.nl zijn nu een afgerond geheel. Ik heb nog wel enkele verhalen van en over hem. Maar dat heeft niet zo’n haast.

Heb jij vaste tijden waarop jij je blogs schrijft?

Nee, maar in de praktijk meestal in de vroege ochtend. Dan staat mijn hoofd er het meest naar. En ben ik nog fris en fruitig. Maar het kan ook zijn dat een verhaal op een ander moment van de dag in mijn hoofd rijpt.

Heb jij altijd een thema of idee waarover je wilt bloggen of komt dat pas als je er voor gaat zitten?

Eerst groeit er een idee in mijn hoofd. De aanleiding en het einde komen meestal het eerst. Daar begin ik ook al met het verzinnen van goede zinnen. Meestal heb ik het verhaal uiteindelijk van a tot z in mijn hoofd. Dan pak ik een stuk papier, liefst mijn notitieboekje en schrijf ik het uit. Ik schrijf het eigenlijk over uit mijn hoofd. En dan ga ik nog wat schrappen en schuiven. Goede woorden zoeken. Het ritme verbeteren. Ik vind het belangrijk dat het mooi klinkt. Dat maakt het verhaal ook grappiger.

Blog jij over alles?

Ik blog vooral over wat ik meemaak. Gekke dingen vooral, anekdotes. Op mijn dromenblog (sterrenstofmagie.blogspot.nl) blog ik uiteraard over dromen. De herinneringen van mijn opa Magilsen staan op www.terug4045.blogspot.nl.

Hoe zou jij jouw blogs omschrijven?

Korte verhalen om te vermaken. Het zijn verhalen die het absurde kleine en wonderlijke van het dagelijkse leven benadrukken.

In hoeverre en waarom houd jij rekening met jouw lezers, of doe je dat helemaal niet?

Ik schrijf zo dat een onbekende het verhaal kan begrijpen. Dierbaren beschrijf ik zonder hun naam te noemen. En een verhaal over een derde schrijf ik zo dat een ander niet kan achterhalen wie dat was.

Zijn er onderwerpen waarover je wilt schrijven maar het nog niet durft/wil/kan?

Ja, maar dat gaat nog wel veranderen. Alles op zijn tijd.

Hoe belangrijk zijn de statistieken voor jou?

Het is leuk om te zien hoeveel mensen de blog hebben bekeken. En ik kijk ook welke blogbijdrage beter in de smaak viel dan een andere.

Op wat voor manier en waar, maak je kenbaar dat je een nieuw blog hebt geschreven?

Een link naar de nieuwe blog zet ik op Twitter, Facebook en soms ook Google+, heel af en toe in Path. Mijn droomblog stuurde ik ook speciaal door naar @droomcoach. Zij retweette dat weer. Een retweet van iemand die twittert over een specifiek onderwerp, zoals dromen, helpt wel om je verhaal te krijgen bij mensen die het interessant vinden om te lezen.

Ben je tevreden over jouw site?

Blogspot vind ik heel handig werken. En je maakt heel eenvoudig een nieuwe blog aan. Over mijn website ben ik absoluut niet tevreden. Die lijkt nog het meest op een uitgestorven dino. Die laat ik binnenkort vernieuwen.

Wat vind je van de reacties van lezers op jouw blog?

Ik vind het leuk als lezers mijn blogbijdrage liken, deze delen of retweeten.

***

Aan #bloginterview van @marysjabbens (www.marysjabbens.nl ) deden al mee:

@Baklap2, @blogtrommel, @CajaArtemis, @caro_geurtsen, @DebbiePeter, @DianavanderWal, @doorzichtbaar, @Drspee, @eenmars, @Heetehond, @hjdewit, @iblameTomas, @jjvoerman, @Kleefsstra,  @lindakwakernaat, @magilsen, @MamaKrieltje, @Marije_Blogt, @pixelprinses, @poeetweet, @prinmess, @rsnijders, @ruudketelaar, @sabinerotterdam, @Sjors70, @tussenjouenmij, @veteraan1974, @viktorstaudt, @WalterHoekstra en @zomerzon63

¿Habla Español?

Een ouderpaar liep verloren rond achter hun volwassen dochter en de kleinkinderen in de Appie. 

Bij de kassa vroeg opa mij onverwacht: `¿Habla Español?’

`Si’, antwoordde ik.

‘Dat dacht ik wel’, leek hij te zuchten.

‘¿De donde es?’, vroeg ik om het gesprek op gang te houden.

‘Si’, antwoordde hij.

`‘De donde es! Papaa!’, hielp zijn dochter die de boodschappen aan het inpakken was.

En ze rolde naar mij met haar ogen van ‘ach, neem het hem niet kwalijk, hij is een beetje in de war.’

Haar dochter was ondertussen aan het onderhandelen of ze met een vriendinnetje mocht spelen.

En haar zoontje hing jengelend aan haar kleren. Dodelijk vermoeid.

`De Mexico!’ zei opa triomfantelijk.

`Mexico! Fantastico!’ zei ik enthousiast.

`Guadalajara’, riep de oude baas uit, aangestoken door mijn enthousiasme.

En toen zei ik in het Spaans: ‘ik ben vrienden met Guadalajara’ in plaats van:

`ik heb vrienden in Guadalajara’

Dat leverde me een forse handdruk op van opa Mexico.

Want vrienden van Guadalajara zijn vanzelfsprekend zijn vrienden.

Walgelijk

`Mam, heb je nog steeds dat walgelijke schilderij hier?'
vraagt zoonlief geërgerd.
`Ja, en dat blijft hier.
Ik vind het mooi.
Wat vind jij er walgelijk aan?
`Wie stopt er nu zijn vingers zo in zijn mond!' antwoordt hij vol afschuw.
En hij doet het voor
met die vingers.
`Walgelijk!'

Kessel

Mijn oma
Wilhelmina van de Klundert,
kortweg, Mientje,
werd als meisje van elf
voor op straat,
de Leenherenstraat,
toen nog onverhard
aangereden door een van de eerste automobielen van Tilburg.

Ze liep nog een hele tijd mank
Maar gelukkig was het niet ernstiger
anders was ik er niet geweest.

De eigenaar van de automobiel
was familie van
Maria Catharina Wilhelmina  Kessels,
kortweg, Marietje,
de fabrikantendochter
die als meisje van elf
dood en naakt met één kniekous
onder het dak van de Heilig Hartkerk
aan de Noordhoek in Tilburg werd gevonden.

Ze was verkracht en vermoord.
Toen dachten ze door de koster.
Nu lijkt het waarschijnlijker dat meneer pastoor de boosdoener was.

De aanrijding van Mientje
werd door de familie Kessels
net zo weggemoffeld als
de verkrachting en de moord op Marietje.

Als kind reden we langs de Noordhoek
naar mijn opa en oma.
En bij het verkeerlicht van de Spoorlaan
en de Noordhoekring
waar de Heilighartkerk ooit stond
dacht ik dan vaak
aan Marietje Kessels
En hoe wreed haar dood was
en hoe onrechtvaardig dat de dader nooit is gestraft.

Ik ga vandaag naar Kessel
Mijn hersenen maken rare sprongen.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Moord_op_Marietje_Kessels

Mannenmomentje

`Er staan alleen maar mannen bij de kassa’, constateer ik hardop bij de Albert Heijn.

`Ja’, zegt de kassière lachend.

‘Oh?’, zegt een van die mannen voor me in de rij, verbaasd.

`Was u dat nog niet opgevallen?’ vraag ik.

`Nee, maar nu je het zo zegt.'

Jou was dat dus wél opgevallen’, zegt hij dan.

`Uhm, ja’, antwoord ik. 

Wat zegt dat over mij? denk ik.

`Nou, geniet ervan!’, zegt hij met een knipoog, 

terwijl hij met een pak inlegkruisjes in zijn tas naar buiten loopt.

Met zonder jas

`Dan ga je lekker met zonder jas buiten spelen!', spoor ik zoonlief aan om van de eerste zon te gaan genieten.
`Mam, dat is geen Nederlands!' reageert hij serieus.
Hij wijst naar me en vervolgt zijn betoog.
`Je weet toch, mam, dat je de Nederlandse taal misbruikt als je 'met zonder jas' zegt!'
Ik moet lachen.
`Ja, schat, dat weet ik. Vort! En nu naar buiten jij...
met of zonder jas.'